Special Eurasia-ի ներկայացված վերլուծության մեջ նշվում է, որ ԱՄՆ Նախագահ Դոնալդ Թրամփը հայտարարել է Իրանի հետ առևտուր անող երկրների նկատմամբ 25% մաքսատուրք սահմանելու մասին։ Դրանք վտանգում են Հայաստանը դնել երկրորդական տնտեսական ճնշման տակ՝ էներգետիկայի և կապի առումով Իրանից նրա կառուցվածքային կախվածության պատճառով։
Իրանի ներքին անկարգությունները և տնտեսական անկայունությունը մեծացնում են Հայաստանի հարավային կենսական գծի խափանման հավանականությունը՝ տարածաշրջանային անապահովության բարձրացման ժամանակաշրջանում:
ԱՄՆ մաքսատուրքերի սահմանումը հիմնարար կերպով փոխում է Երևանի ռազմավարական հաշվարկը։ Միացյալ Նահանգների կողմից երկրորդային տնտեսական ճնշումը կարող է խոչընդոտել ներդրումները, բարդացնել ֆինանսական գործարքները և սահմանափակել Հայաստանի կարողությունը պահպանելու Թեհրանի հետ էական տնտեսական փոխանակումներն՝ առանց արտաքին ծախսերի։
Միաժամանակ, Իրանի պետական կարողությունների լուրջ քայքայումը, կամ, ծայրահեղ դեպքում, մասնակի փլուզումը, կվերացնի Հայաստանի միակ կենսունակ ելքը՝ խորացնելով նրա մեկուսացումը։
Այս դինամիկան զարգանում է Հայաստանի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի միջև անկայուն հարաբերությունների ֆոնին։ Վերջին հակամարտություններից և շարունակվող բանակցություններից հետո Երևանի անվտանգության միջավայրը մնում է փխրուն։ Հայաստանի տնտեսական դիմադրողականության կամ լոգիստիկ ճկունության ցանկացած թուլացում ուղղակիորեն օգուտ է բերում նրա տարածաշրջանային հակառակորդներին՝ նեղացնելով Երևանի ռազմավարական տարբերակները։
Արևմտյան գործընկերների հետ համագործակցությունը խորացնելու և այլընտրանքային միջանցքներ զարգացնելու ջանքերը կարող են մեղմել երկարաժամկետ ռիսկը, սակայն դրանք քիչ հավանական է, որ լիովին կչեզոքացնեն Իրանի անմիջական ռազմավարական արժեքը կարճաժամկետ և միջնաժամկետ հեռանկարում։
Հայաստանի համար, որի սահմանները տարիներ շարունակ փակ են մնացել Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ, Իսլամական Հանրապետությունը կարևոր ելք է և ռազմավարական խորության աղբյուր։ Սա հատկապես ճիշտ է Սյունիքի հարավային նահանգի համար, որի կարևորությունն աճել է, քանի որ ադրբեջանական քաղաքական հռետորաբանությունն ավելի ու ավելի է անվանում այս տարածքը «Արևմտյան Ադրբեջան», ինչը խորացնում է Երևանի մտահոգությունները ռազմական ճնշման վերսկսման հնարավորության վերաբերյալ։ Այս համատեքստում՝ Թեհրանը ծառայել է ոչ միայն որպես տնտեսական գործընկեր, այլև որպես կայունացնող գործոն՝ խարսխելով Հայաստանի հարավային թևը և պաշտպանելով նրա տարածքային ինքնիշխանությունը։
Իրանի գործընկերների վրա Միացյալ Նահանգների ճնշման ուժեղացումը, Հայաստանին դնում է ավելի ու ավելի դժվարին դիրքում։ Երևանը խորացնում է իր քաղաքական և տնտեսական համագործակցությունը Վաշինգտոնի և Բրյուսելի հետ և առաջ է շարժվում եվրոպական ինտեգրման ուղղությամբ, միևնույն ժամանկ՝ Մոսկվայի հետ հարաբերությունները վատթարացել են։ Բացի այդ՝ Իրանի հետ Հայաստանի սահմանի երկայնքով TRIPP միջանցքի առաջարկվող զարգացումը Թեհրանում ընդունվել է բացահայտ թշնամանքով։ Իրանի իշխանությունները նախագիծը ներկայացրել են որպես արտաքին ուժերի կողմից տարածաշրջանային հավասարակշռության մեջ ներխուժում, ինչպես նաև Իսլամական Հանրապետության դեմ ուղղված թշնամական հետախուզական գործունեության պոտենցիալ հարթակ։ Կամայականորեն, թե ոչ, Երևանը ռիսկի է դիմում խճճվել Վաշինգտոն-Թել Ավիվ առանցքի և Թեհրանի միջև առկա ավելի լայն և դեռևս չլուծված հակամարտության մեջ։