«Հրապարակի» զրուցակիցը քաղաքագետ, քաղաքական գործիչ Հրանտ Տեր-Աբրահամյանն է:
– Տեւական ժամանակ հարցազրույցներով հանդես չէիք գալիս: Այս ընթացքում խորհրդարանական ընտրություններ տեղի ունեցան, նոր պառլամենտ ձեւավորվեց, Նիկոլ Փաշինյանի թիմը, ինչպես նաեւ՝ որոշ ընդդիմադիր ուժեր արդեն ՏԻՄ ընտրություններին են պատրաստվում: Ձեր գնահատմամբ` ի՞նչ պրոցեսներ են ընթանում: Ի՞նչ գնահատական կտաք ներքաղաքական ընդհանուր գործընթացներին:
– Ընտրությունների արդյունքները, ցավոք սրտի, ինձ համար կանխատեսելի էին, ես հրապարակային եւ ոչ հրապարակային կերպով ասում էի, որ արդյունքը կրկնվելու է, եթե պայքարի ճանապարհը նույնն է: Ես տպավորություն ունեմ, որ իշխանության դեմ պայքարող այդ համակարգերից ոչ մեկն էլ լուրջ նպատակ չուներ` համակարգին հեռացնելու, եւ հիմա ստանում ենք այն, ինչ ստանում ենք: Ինձ երբեմն մեղադրում էին, որ վատատեսական բաներ եմ ասում, սակայն, ցավոք, մենք ստացանք նույն արդյունքը, ինչ 2021-ին, եւ դեռ կստանանք այնքան ժամանակ, քանի դեռ գործող համակարգի դեմ իրական եւ գաղափարական հակադրություն չի ձեւավորվում: Եթե բոլոր ընդդիմադիր ուժերն ընդունում են պարտության գաղափարախոսությունը, ուղիղ չեն ասում, սակայն պնդում են, որ «խաղաղության» կոնցեպտի մեջ պետք է աշխատեն, ապա էլ ո՞րն է իրենց տարբերությունը, Փաշինյանի կառավարությունն էլ այդ կուրսը տանում է, էլ ինչի՞ համար պիտի մարդիկ ընտրեին իրենց: Տրանսպորտի թանկացման վեճերն ու հարկերի բարձրացման հետ կապված խնդիրներն էլ չեն վերածվելու քաղաքական պայքարի եւ շարժում չեն ձեւավորելու: Ամպագոռգոռ հայտարարությունների ներքո, որ Հայաստանն ավելի անկախ է դառնում, ռեժիմը կազմաքանդում է մեր պետությունը: Քայլ առ քայլ կազմաքանդում են պետությունը: Անկախությունն այն չէ, որ ռուսներից պրծնես՝ ընկնես Արեւմուտքի գիրկը, դա արտաքին տիրոջ փոփոխություն է ընդամենը: Մեծ գաղտնիք չեմ բացահայտի, եթե ասեմ, որ մեզ վերաբերող հարցերն այժմ որոշվում են Ադրբեջանում եւ Թուրքիայում, ավելի կոնկրետ` Ադրբեջանում: Դա պաշտոնապես էլ ամրագրված է: Օգոստոսի 8-ի հայտարարության տակ կա մի կետ, որ ռեւանշը պետք է բացառել: Դա, բնականաբար, մեզ է վերաբերում: Այսինքն` ստացվում է, որ Բաքուն ունի բոլոր լծակները՝ մեր ներքին հարցերին միջամտելու: Իրականում, ամեն երեւույթ Ալիեւը կարող է ռեւանշ կոչել: Մենք կուսակցություն ենք ստեղծել՝ Ազգային հեղափոխություն, որի գրանցումը պետական ռեգիստրը անդադար մերժում է, մերժել է նաեւ արդարադատության նախարարությունը, ու գիտե՞ք ինչն է ամենահետաքրքիրն ու զավեշտականը, ի դեպ` այս նախադեպը մեր պատմության մեջ առաջին անգամ է տեղի ունենում. մեր կուսակցության ծրագրում մի կետ կա, որտեղ ասվում է` եթե Ադրբեջանը կամովին չի համաձայնում 2020 թվականից հետո ՀՀ օկուպացված տարածքներից դուրս հանել իր զորքը, խոսքը վերաբերում է, օրինակ, Ջերմուկի, Վարդենիսի եւ մյուս օկուպացված տարածքներին, ապա պետք է այդ տարածքները ռազմական ձեւով ազատագրենք: Դա պետության տարածքները վերականգնելու օրինական պահանջ է: Արդարադատության նախարարությունը դա վերագրել է պատերազմի քարոզ եւ պնդում է, որ մենք հակասում ենք Սահմանադրությանը: ՀՀ ինքնիշխան տարածքի ազատագրումը պետության պարտավորությունն է, իշխանությունը պարտավոր է պետության տարածքային ամբողջականությունը պահպանել: Ստացվել է այնպես, որ մեր երկրում սեփական երկրի պաշտպանությունն այս մարդիկ համարում են պատերազմի քարոզ: Այստեղ խոսքը ո՛չ Արցախի մասին է, ո՛չ էլ Վանի եւ Մուշի, խոսքը Ջերմուկի, Վարդենիսի մասին է: Մեր կուսակցությունը կգրանցեն, թե չեն գրանցի, դա մեզ համար էական չէ, մենք մեր գործն անելու ենք։ Այստեղ խնդիրն այն է, որ պետությունն այժմ սեփական տարածքների ազատագրումը հակասահմանադրական քայլ է համարում, դա նշանակում է, որ Հայաստանն ինքնիշխան չէ, ինքնիշխանությունը դրանից է սկսվում: Պարզ է, չէ՞, թե ումից են վախենում, ավելի ճիշտ` ում համար են այս քայլերին դիմում: Բաքուն է մեր պետության ներքին քաղաքականությունը որոշում, դա փաստ է, այստեղ հռետորիկայի հարց չկա:
Հայկ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի եւ հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը չպետք է բացահայտի լրատվական նյութի էական մասը: Կայքում լրատվական նյութերից քաղվածքներ վերարտադրելիս քաղվածքի վերնագրում լրատվական միջոցի անվանման նշումը պարտադիր է, նաեւ պարտադիր է կայքի ակտիվ հղումի տեղադրումը: