Լափը պակասել է: Ստիպված ծախսերը կրճատում են բոլոր պետական հիմնարկները բացի առողջապահությունից:
Կիսամյակի ծախսային պլանը կառավարությունը կատարել է 77%-ով, ամսվա վերջ թիվը երևի կհասնի մի 85%-ի, որովհետև հենց էդ պակասող 15%-ն էր (կամ մոտ 1,5 մլրդ դոլար) պետք վարկի տեսքով ստանալ (բայց չստացան) արևմուտքից ու տեղական բանկերից: Ու քանի դեռ «ընտրություն» կոչեցյալի հարցն օդում կախված է մնացել, դրա հետ օդում է մնացել նաև աշխարհաքաղաքական օգնությունը և/կամ պատժամիջոցը։ Մեր «ընտրյալները» հետևաբար ստիպված զսպում են իրենց երբեմնի անսպառ ախորժակները:
Հիվանդանոցներն ու բժիշկները լավ կանեն գոտիները պինդ կապեն: Կիսամյակի ավարտին դեռ երեք շաբաթ կա, բայց առողջապահության նախարարության բյուջեն արդեն 94%-ով (առանձին հոդվածներով 99%-ով) սպառվել է, ինչը հասկանալի է, քանի որ անվճար վիրահատություններն ու դեղորայքը խիստ անրհաժեշտ էր ձգել մինչև հունիսի 7-ը, իսկ դրանից հետո՝ յա էշը, յա իշատերը…
Սա եթե դեպի հյուսիս կզի՝ կզրկվի վարկերից, եթե դեպի արևմուտք կզի՝ կզրկվի արտահանումից: Երկուսն էլ աղետ է:
Սովորականի պես բոլորի դեմ կզելն այլևս չի ստացվի:
Այ սենց տուպիկ է իրեն տվել հայ ժողովուրդը հունիսի 7-ին: Ու բացարձակ կապ չունի՝ ով, որտեղ, քանի մանդատ Է ուզում վերցնել կամ չվերցնել: էդ մանդատը մի հատ է ու ինքը նոր տեր ունի, մոտ 700,000 նոր տեր: 8 տարի շարունակ բոլորը մեզ էին գցում քաքի մեջ, իսկ հիմա մենք բոլորին, որովհետև մեզ դուր չի գալիս, երբ մեզ անասունի տեղ են դնում:
Կարևորը մեկն է՝ եկող արհավիրքի ներքո հայ ազգը պիտի դիմանա մեկ օր ավել, քան էս ոչնչության իշխանությունը և իր կլիենտները:
Մանդատը մերն ա, խլել ենք, մնում ա պահենք…»: