Հայաստանի Սահմանադրութեան շուրջ ծաւալող պայքարը պարզապէս իշխանութեան եւ ընդդիմութեան հերթական բախումը չէ։ Խնդիրը այն է, թէ պետութեան հիմնադիր օրէնքը պիտի ձեւաւորուի՞ հայ ժողովուրդի ազատ կամքով, թէ՞ խաղաղութեան պայմանագիր ստորագրելու համար Պաքուէն ներկայացուած նախապայմանով։
Նիկոլ Փաշինեան կը հաւաստիացնէ, որ նոր Սահմանադրութեան մշակումը ներքին օրակարգ է։ Սակայն նոյեմբեր 7-ին ինք ընդունեց, թէ Իլհամ Ալիեւ պատրաստ չէ խաղաղութեան պայմանագիրը ստորագրելու գործող Սահմանադրութեան պայմաններուն մէջ։ Այս երկու պնդումները իրարու հետ հաշտեցնելը դժուար է։ Աւելին՝ սեպտեմբեր 2024-ին Հայաստանի Սահմանադրական դատարանը յստակացուց, որ Անկախութեան հռչակագիրին կատարուած յղումը չի նշանակեր, թէ անոր բոլոր դրոյթները սահմանադրական ուժ ունին։ Սահմանադրական ուժ կրնան ունենալ միայն այն սկզբունքներն ու նպատակները, որոնք ամրագրուած են բուն Սահմանադրութեան մէջ։ Հետեւաբար, Անկախութեան հռչակագիրին մէջ Արցախի վերաբերող յղումը ինքնին չի հաստատեր, թէ Հայաստանի Սահմանադրութիւնը տարածքային պահանջ կը ներկայացնէ Ատրպէյճանին։ Նոյն եզրակացութիւնը Փաշինեան անձամբ վկայակոչած էր՝ հերքելու Պաքուի այն պնդումը, թէ Հայաստանի Սահմանադրութիւնը տարածքային պահանջներ կը պարունակէ։
Օգոստոս 2025-ին նախաստորագրուած խաղաղութեան համաձայնագիրին առաջին երկու յօդուածները արդէն իսկ կը հաստատեն փոխադարձ տարածքային ամբողջականութեան ճանաչումն ու տարածքային պահանջներէ հրաժարումը։ Տասներկրորդ յօդուածը նոյնիսկ կը նախատեսէ, որ կողմերէն ոչ մէկը կրնայ ներքին օրէնսդրութիւնը վկայակոչել՝ համաձայնագիրին պարտաւորութիւնները չկատարելու համար։ Հետեւաբար ի՞նչ իրաւական բաց կը լրացնէ նոր Սահմանադրութիւնը, եւ ի՞նչ երաշխիք կայ, որ անոր ընդունումէն ետք Պաքուն նոր պահանջներ պիտի չներկայացնէ։
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հորիզոն» շաբաթաթերթի այսօրվա համարում:
Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի եւ հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը չպետք է բացահայտի լրատվական նյութի էական մասը: Կայքում լրատվական նյութերից քաղվածքներ վերարտադրելիս քաղվածքի վերնագրում լրատվական միջոցի անվանման նշումը պարտադիր է, նաեւ պարտադիր է կայքի ակտիվ հղումի տեղադրումը: