«Արցախի զբոսաշրջության և մշակույթի զարգացման գործակալություն» հասարակական կազմակերպության նախագահ Սերգեյ Շահվերդյանը գրում է.
Ամբողջ աշխարհի աչքի առաջ Բաքուն նրբագեղորեն ծաղրում է հայկական ժառանգությունը․ հնագույն հայկական եկեղեցիները հայտարարվում են «կովկասյան ալբանական», հայկական արձանագրությունները ջնջվում են, իսկ պատմությունը վերագրվում է հենց օտարերկրյա դիվանագետների համար կազմակերպվող էքսկուրսիաների ընթացքում։
Բայց այսօր կա մի հարց, որը պետք է ուղղել ոչ միայն Բաքվին․
ԻՆՉՈ՞Ւ ԴԱ ՀՆԱՐԱՎՈՐ ԴԱՐՁԱՎ։
Որովհետև միջազգային հանրությունը տեսնում է պաշտոնական Երևանի գրեթե լիակատար ինքնաօտարումը՝ հայ բնակչության, ժառանգության և պատմական հիշողության պաշտպանության հարցում։
Որովհետև Հայաստանի խորհրդարանի պատգամավորներն արդարացնում են Ստեփանակերտում երկու հայկական եկեղեցիների ոչնչացումը՝ տեղի ունեցողը անվանելով «Ադրբեջանի ներքին գործեր» և դրանով փաստացի Բաքվին անպատժելիության քարտ-բլանշ տալիս՝ հայկական հետքը ջնջելու համար։
Որովհետև ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությունը հետևողական հրապարակային և միջազգային արշավ չի իրականացնում Ադրբեջանի վերահսկողության տակ մնացած մոտ 30 թանգարանների թանգարանային հավաքածուների վերադարձի ուղղությամբ։ Ավելին՝ հանրային նախաձեռնությունները, որոնք փորձում են գոնե փաստագրել և պահպանել կորսված հավաքածուների հիշողությունը, չեն ստանում անհրաժեշտ պետական աջակցություն։
Որովհետև Մատենադարանը հրապարակային պահանջ չի ներկայացնում՝ պահանջելով վերադարձնել Գանձասարի մասնաճյուղում մնացած մոտ 1000 պահպանման միավորները, որոնք այնտեղ են մնացել հայ բնակչության էթնիկ զտումից հետո։
Որովհետև Հայաստանի մարդու իրավունքների պաշտպանը բավարար հստակ հրապարակային դիրքորոշում չի հայտնում Արցախում պատմականորեն հայկական բնակավայրերի համակարգված վերաբնակեցման և դրանց ժողովրդագրական պատկերի փոփոխության վերաբերյալ։
Որովհետև պաշտոնական Երևանն ինքն է լռության մատնում այն փաստը, որ անկախության երեսուն տարիների ընթացքում հայկական կողմը Շուշիում վերականգնել է երեք մզկիթ և ընդամենը երկու եկեղեցի։
Որովհետև Հայաստանի իշխանության ներկայացուցիչներն իրենք են վերարտադրում Բաքվի «օկուպացիա» եզրույթը՝ փաստացի հրաժարվելով սեփական պատմական և քաղաքական հիմնավորումներից և այդպիսով թուլացնելով Հայաստանի դիրքերը միջազգային տեղեկատվական դաշտում։
Հենց այդ պատճառով այսօր օտարերկրյա դիվանագետները կարող են հանգիստ այցելել Գանձասար, լսել «կովկասյան ալբանական» ժառանգության մասին էքսկուրսիաներ և լուսանկարվել այն հուշարձանների ֆոնին, որոնց պատմությունը վերագրվում է հենց իրենց աչքի առաջ։
Երբ պետությունն ինքն է հրաժարվում իր ժողովրդի, սրբավայրերի և պատմական հիշողության հետևողական պաշտպանությունից, մյուսներին ազդանշան է տրվում, որ այդ հիշողությունը կարելի է ջնջել՝ առանց լուրջ հետևանքների։
Մշակութային ցեղասպանության լեգիտիմացումը սկսվում է ոչ միայն Բաքվում։
Այն հնարավոր է դառնում այնտեղ, որտեղ Երևանը լռում է։
Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի եւ հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը չպետք է բացահայտի լրատվական նյութի էական մասը: Կայքում լրատվական նյութերից քաղվածքներ վերարտադրելիս քաղվածքի վերնագրում լրատվական միջոցի անվանման նշումը պարտադիր է, նաեւ պարտադիր է կայքի ակտիվ հղումի տեղադրումը: