«Եվ նրան հանեցին, որպեսզի խաչեն» (Մարկոս 15․20)։
Խաչը մարդկության պատմության մեջ ամենամեծ հակասությունն է․ այնտեղ, որտեղ մարդը տեսնում է պարտություն, Աստված բացահայտում է հաղթանակ, որտեղ մարդը տեսնում է մահ, Աստված կյանք է պարգևում, իսկ այնտեղ, որտեղ թվում է՝ սերը լռել է, հենց այնտեղ է սերը խոսում ամենաբարձր ձայնով։
Քրիստոս Իր խաչը չի վերցնում միայն Իր համար։ Նա այն վերցնում է մարդու փոխարեն և մարդու համար։ Խաչի ճանապարհը Գողգոթա տանող ճանապարհ չէ միայն․ այն այն ճանապարհն է, որով Աստված մտնում է մարդկային ցավի, մենության, անարդարության և մահվան խորքը՝ որպեսզի մարդն այլևս երբեք միայնակ չլինի իր տառապանքի մեջ։
Խաչի վրա Քրիստոսին գամեցին ձեռքերը, որոնք օրհնել էին մարդկանց, և ոտքերը, որոնք քայլել էին դեպի հիվանդը, մերժվածը, մեղավորը։ Բայց մեխերը չկարողացան գամել Աստծո սերը։
Խաչը մեզ մի կարևոր հարց է տալիս․ ի՞նչ ենք մենք անում մեր խաչերի հետ։ Փախչո՞ւմ ենք դրանցից, բողոքո՞ւմ ենք դրանց դեմ, թե՞ սովորում ենք դրանք վերածել հավատքի, համբերության և սիրո ճանապարհի։
Խաչվերացը պարզապես Խաչի բարձրացման հիշատակը չէ։ Այն կոչ է՝ բարձրացնելու մեր կյանքում այն, ինչը աշխարհը հաճախ ուզում է խոնարհեցնել՝ հավատը, ճշմարտությունը, սերը, ներողամտությունն ու մարդկային արժանապատվությունը։
Քրիստոսի Խաչը կանգնած է աշխարհի կենտրոնում՝ որպես լուռ, բայց հավերժական պատասխան մարդու բոլոր հարցերին։
Ով կանգնում է Խաչի առաջ հավատքով, չի մնում խավարի մեջ․ Խաչից հետո միշտ գալիս է Հարությունը։
Թող Սուրբ Խաչը պահապան լինի մեր ընտանիքներին, մեր հայրենիքին և մեր ժողովրդի կյանքին։
Խաչի զորությամբ՝ դեպի Հարություն։ Վաղը Ախթալայի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին վանքում Սուրբ Պատարագի սկիզբը ժամը՝ 11:00-ին։
Օրհնյալ է Խաչը Քրիստոսի, և օրհնյալ են նրան հավատացողները։
Տեր Հեթում քահանա Թարվերդյան