Հայաստանի Հանրապետության պետական պարտքը մոտենում է ահռելի ու կործանարար սահմանագծին՝ 16 միլիարդ ԱՄՆ դոլարին:
Միայն 2026 թվականի ընթացքում այս ահռելի պարտքի սպասարկման համար պետական բյուջեից, այսինքն՝ յուրաքանչյուրիս հարկերից, պետք է վճարվի շուրջ 2 միլիարդ դոլար: Սա ուղղակի վիճակագրություն չէ. սա ֆինանսական ական է՝ տեղադրված մեր պետականության և ապագա սերունդների տակ։
Տնտեսագիտական սնանկությունը
Տնտեսագիտության տարրական օրենքները փաստում են․ տարեկան ընդամենը 5,5% տնտեսական աճի պայմաններում անհնար է մարել կամ արդյունավետ սպասարկել նման ահռելի պարտքային բեռը։ Աճի այս տեմպը նույնիսկ չի ծածկում պարտքի տոկոսադրույքների և փոխարժեքային ռիսկերի բացասական ազդեցությունը։
Պարտքի թեթևացման «նոր մեթոդաբանությունը»
Տնտեսական իրական ռեֆորմներ, արտադրողականության բարձրացում կամ ներդրումային գրավիչ միջավայր ստեղծելու փոխարեն՝ իշխանական վերնախավը, թվում է, գտել է պարտքի բեռը թեթևացնելու իր «արտոնյալ» ճանապարհը։ Դա տնտեսական միավորների, գույքի և սեփականության վերաբաշխումն է, տնտեսվարողներից ու սեփականատերերից դրանք խլելու կամ սեփականազրկման քաղաքականությունը։
Սա ոչ այլ ինչ է, քան.
* Սեփականության իրավունքի կոպտագույն ոտնահարում, որը քանդում է պետության տնտեսական հիմքերը։
* Ներդրումային միջավայրի վերջնական կործանում, քանի որ ոչ մի ներդրող չի գա մի երկիր, որտեղ գույքի անձեռնմխելիությունը պաշտպանված չէ։
* Կարճատես ռեկվիզիցիա, որով փորձ է արվում փակել բյուջետային ճեղքվածքները՝ երկարաժամկետ հատվածում սպանելով մասնավոր նախաձեռնությունը։
Պետությունը չի կարող կառավարվել պարտքերի կուտակման և դրանք սեփականատերերի հաշվին փակելու վտանգավոր տրամաբանությամբ։ Այս քաղաքականությունը տանում է դեպի տնտեսական կոլապս, որի ծանր հետևանքները կրելու ենք բոլորս։ Վերջնական լուծումը ոչ թե ուրիշի ունեցվածքին աչք տնկելն է, այլ պատասխանատու, արհեստավարժ և իրական աճ ապահովող տնտեսական քաղաքականության անցնելը։