Հավաքական պատասխան բոլոր թերահավատներին․ Սամվել դպիր Գրիգորյան

ՊԱՏԱՍԽԱՆ․

1․ Աստծո շնորհն ու օծումը չեն ճանաչվում արտաքին տեսքով կամ անձնական տպավորություններով, այլ վկայվում են Եկեղեցու Սուրբ Խորհրդով, Սուրբ Մյուռոնով և Առաքելական Հաջորդականությամբ։

Եկեղեցու կյանքում Աստծո կամքը ճանաչվում և իրականացվում է ոչ թե անձնական զգացողություններով կամ «նկարին նայելով», այլ Առաքելական Հաջորդականության և Եկեղեցու կանոնական կարգի միջոցով։ Եկեղեցին հասարակական կարծիքի կամ «լայքերի» հարթակ չէ, այլ Քրիստոսի Մարմինն է։

Օրինակ՝ երբ մարդ մկրտվում է, արտաքինից որևէ տեսանելի բան փոխվո՞ւմ է, որ զգա Աստծո կողմից խորհրդի կատարումը։ Չէ՞ որ Խորհուրդը Խորհուրդ չէր լինի, եթե չունենար անտեսանելի Աստվածային ներգործություն։ Ձեռնադրությունն էլ, մկրտությունն էլ Եկեղեցու 7 Սուրբ Խորհուրդներից են։ Մենք վստահում ենք Աստծուն․

«․․․որովհետև հավատով ենք ընթանում և ոչ թե տեսողությամբ» (Բ Կորնթ. 5:7)։

2․ Ինչ վերաբերում է «չեզոք մնալուն»․ Երբ վտանգվում են Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի, Հայրապետական Աթոռի և Հայ Եկեղեցու միասնությունը, քրիստոնյան չի՛ կարող անտարբեր կամ չեզոք մնալ։ Հավատքի և Եկեղեցու պահպանության հարցում չեզոքությունը հավասարազոր է գաղջության ու անտարբերության։ Գաղջության վտանգի մասին Տեր Հիսուս զգուշացնում է․

«Գիտեմ քո գործերը, որ ո՛չ սառն ես և ո՛չ տաք. երանի դու սառը լինեիր և կամ տաք։ Սակայն դու գաղջ ես՝ ո՛չ տաք, ո՛չ էլ սառը. հիմա իմ բերանից պիտի փսխեմ քեզ» (Հայտն. 3:15-16)։

Հայ Եկեղեցու ուսմունքի համաձայն՝ Հայրապետական Գահը ոչ թե պարզապես վարչական կամ պատմական հաստատություն է, այլ այլ Եկեղեցու սրբազան նվիրապետության տեսանելի կենտրոն, հայ ժողովրդի հոգևոր միասնության առանցք և Աստծո նախախնամությամբ պահպանված սրբազան ժառանգություն։

Ուստի դրա սրբազան արժեքը չգիտակցելը կամ արհամարհելը հոգևոր կուրության արդյունք է, որը մարդուն հեռացնում է Եկեղեցու միաբան ոգուց, դարձնում ըմբոստ, մղում ապստամբության և կտրում սեփական հոգևոր արմատներից»։