Ադրբեջանական գերությունից վերադարձած Վիգեն Էուլջեքչյանը գրում է.
«Ամենամեծ ցավով և ծանր սրտով ուզում եմ խոսել Ադրբեջանի գերության մեջ գտնվող մեր հայ գերիների մասին։
Ես ինքս անցել եմ այդ դժոխքի միջով։ 5 տարի և 2 ամիս ես եղել եմ գերության մեջ, և միայն ես ու այնտեղ գտնվող մարդիկ գիտենք, թե իրականում ինչ է կատարվում այդ պատերի ներսում։ Աշխարհը չի կարող ամբողջությամբ պատկերացնել այն ցավը, վախը, նվաստացումը և անորոշությունը, որի միջով անցնում է մարդը գերության ժամանակ։
Իմ կողքին նստած է եղել Լյուդվիգ Մկրտչյանը։ Ես գիտեմ նրա առողջական վիճակը, գիտեմ, թե ինչ ծանր վիճակում էր նա։ Այն, ինչ իմ առողջության հետ կատարվեց այդ 5 տարիների ընթացքում, ես անձամբ եմ զգացել՝ ինչպես մարդուն կարող են կոտրել թե՛ ֆիզիկապես, թե՛ հոգեպես։
Իմ ընտանիքին ասում էին՝ «ամեն ինչ լավ է, խնդիր չունի»։ Այդպես էին ասում՝ թե՛ Կարմիր Խաչի միջոցով, թե՛ ուրիշների կողմից։ Բայց երբ ես ազատ արձակվեցի, ամբողջ աշխարհը տեսավ իրականությունը՝ իմ առողջական վիճակը, իմ կրած տառապանքը։
Հիմա հարց եմ տալիս բոլոր նրանց, ովքեր դեռ գերության մեջ են․ ո՞վ գիտի նրանց իրական վիճակը։ Ո՞վ կարող է ասել, թե ինչի միջով են նրանք անցնում այս պահին։ Մենք իրավունք չունենք լռելու։ Նրանք մեր եղբայրներն են, մեր ընտանիքի անդամների պես մարդիկ են, և նրանց ձայնը պետք է հասնի ամբողջ աշխարհին։
Աղոթում եմ բոլոր գերիների վերադարձի համար։ Թող նրանք շուտ տեսնեն իրենց ընտանիքներին և տուն վերադառնան առողջ ու ազատ»։
Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի եւ հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը չպետք է բացահայտի լրատվական նյութի էական մասը: Կայքում լրատվական նյութերից քաղվածքներ վերարտադրելիս քաղվածքի վերնագրում լրատվական միջոցի անվանման նշումը պարտադիր է, նաեւ պարտադիր է կայքի ակտիվ հղումի տեղադրումը: