Ամենակարևոր բանը, որ մենք պետք է հասկանանք, երեխայի հետ շփվելիս, այն է, որ երեխան մարդ է, ոչ թե կիսամարդ, ոչ թե փոքր մարդ, ոչ թե տարօրինակ մարդ, ոչ թե չհասունացած մարդ, այլ ԻՐԱԿԱՆ ՄԱՐԴ: Դա նշանակում է, որ մենք նրանց պետք է հարգենք։ Նրանց հետ շփվելիս մենք պետք է հաշվի առնենք մի քանի սկզբունք, որոնք անչափ կարևոր են։
Առաջինը և ամենակարևորը, մենք անում ենք միայն այն, ինչ երեխան ի վիճակի չէ դեռ անել, և գնալով նվազեցնում ենք մեր մասնակցությունը երեխայի կյանքում։ Մենք չպետք է մինչև 50 տարեկանը լինենք իր ծնողը, իր մասին հոգանք, իր փոխարեն ամեն ինչ անենք, գուլպաները լվանանք և կերակրենք։ Դա առաջինը, երեխան պետք է հնարավորինս արագ ստանձնի իր կյանքում այն, ինչ որ նա ինքնուրույն կարող է անել։
Եվ երկրորդը, երբ մենք երեխայի հետ ինչ-որ բան նախաձեռնում ենք, մենք պետք է միշտ գործենք հավասար՝ որպես ընկերներ, այլ ոչ թե ես ծնող եմ, ես հիմա քեզ կասեմ ինչ արա։ Իրեն պետք է հնարավորություն տալ որոշումներ կայացնել, ինքնուրույն մտածել և գալ ինչ-որ սեփական հետևությունների։
Եվ վերջապես, ձեր վախերը պահեք ձեզ, պետք չէ ձեր վախերը փաթաթել երեխայի վզին՝ ահ կընկնի, ահ ոտքը կկոտրի, ահ սոված կմնա, ահ սովից կմահանա:
Առաջինը, մարդիկ կարող են օրերով ոչինչ չուտել և սովից չեն մահանա։ Երկրորդը երեխաները մեզնից ավելի ճկուն են, կայուն են և ամուր ամուր են կանգնած ոտքերի վրա։ Եվ երրորդը, իրենք փոքրուց պետք է սովորեն լինել ինքնուրույն, և մեր վախերը իրենց կյանք չմտնեն, քանի որ երբ մենք իրենց վրա տարածում ենք մեր վախերը, մենք իրենց պարտադրում ենք վարքագիծ, որը մեզ է պետք, ոչ թե իրենց։
Մենք պարտադրում ենք հոգածություն մեր մասին, մեր երեխաներին, երբ իրենք դեռ սեփական ապագայի և սեփական խնդիրների և սեփական առաջնահերթությունների մասին պիտի հոգան, և դա իրենց համար պետք է լինի ամենակարևորը։ Այնպես որ, մի՛ փաթաթեք ձեզ երեխաների վզին, դարձրեք իրենց ինքնուրույն, Եվ արեք ամեն բան, որ իրենք փոքր տարիքից կարողանան սեփական որոշումներ կայացնել։
The post Մի՛ խեղդեք երեխային ձեր հոգատարությամբ appeared first on CIVILNET.