«Նույն հրավերն այսօր էլ ուղղված է մեզանից յուրաքանչյուրին՝ բացելու մեր սրտերը այն սիրո առաջ, որը մեզանից առաջ է եկել»

Այսօր` օգոստոս 2-ին Գեղարքունյաց թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տ. Իսահակ եպիսկոպոս Պողոսյանը Վարդենիսի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցում` ուղեկցությամբ տեղի հոգևոր հովիվ Արժանապատիվ Տ. Հարություն քահանա Հունանյանի, մասնակցեց Սուրբ Պատարագի:

Օրվա Պատարագիչն էր թեմի փոխառաջնորդ Հոգեշնորհ Տ. Բաբկեն վարդապետ Սալբիյանը:

Հընթացս Սրբազան արարողության առաջնորդ Սրբազան հայրը անդրադարձ կատարեց օրվա խորհրդին մասնավորապես նշելով` «Սուրբ Գրքի էջերում կան խոսքեր, որոնք, թեև կարճ են, բայց իրենց մեջ ամփոփում են Ավետարանի ողջ խորությունն ու փրկության խորհուրդը։ Հովհաննես Ավետարանչի խոսքը հենց այդպիսին է. «Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ Իր Միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ամեն ոք, ով Նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա» (Հովհ. 3։16)։

Քրիստոնեական հավատքի հիմքում առաջին հերթին մարդու՝ Աստծուն որոնելը չէ, այլ Աստծու շարժումը մարդու նկատմամբ։ Փրկության պատմությունը սկսվում է ոչ թե մեր արժանիքներից, այլ Աստծու անհուն սիրուց, որը նախորդում է յուրաքանչյուր մարդկային պատասխանի։ Եվ լավ ըմբռնելու համար աստվածաշնչյան խոսքը հարկ է անդրադառնալ՝ երբ, որտեղ, ինչպիսի հանգամանքներում է առաջ եկել տվյալ միտքը, ինչ հասցեատեր ունի, ինչպիսի նպատակադրում։ Փրկությունը միայն կյանքի բարելավումը չէ, այլ նոր արարչագործություն։ Աստված չի սիրում աշխարհը, որովհետև այն արդեն արդար կամ կատարյալ է։ Նա սիրում է աշխարհը, որպեսզի այն բժշկի, սրբագործի և նորոգի։ Սուրբ Օգոստինոսը խորապես ապրում և արտահայտում է այս ճշմարտությունը՝ ասելով, որ «Աստծու սերը մեզ չի գտնում արժանի, այլ Իր սիրով է մեզ արժանավոր դարձնում»։

Մարդկային սերը հաճախ ասում է. «Ես կսիրեմ քեզ, եթե արժանի լինես»։ Աստվածային սերը, սակայն, ասում է. «Ես սիրում եմ քեզ անկախ քո արժանիքից, որպեսզի դու դառնաս այն, ինչի համար ստեղծվել ես»։

Աստծո սերը զգացմունք չէ միայն։ Այն ստեղծարար զորություն է, որը կյանք է պարգևում և նոր մարդ է արարում։ Ավետարանը չի սահմանափակվում միայն այն հայտարարությամբ, որ Աստված սիրեց աշխարհը։ Այն ասում է նաև, թե ինչպես սիրեց. «Իր Միածին Որդուն տվեց»։ Սիրո իսկական չափը երևում է պարգևի մեծության մեջ։ Աստված չի տալիս Իրենից դուրս ինչ-որ բան. Նա տալիս է Իր Միածին Որդուն։

Այստեղ բացահայտվում է նաև Սուրբ Երրորդության հավիտենական խորհուրդը։ Հայրը հավիտյան ծնում է Որդուն և ժամանակի լրումին աշխարհ է ուղարկում Նրան՝ մարդկության փրկության համար։ Որդին կատարյալ հնազանդությամբ ընդունում է Հոր կամքը և Իրեն ամբողջությամբ նվիրում է մարդկության փրկությանը։ Իսկ Սուրբ Հոգին մեզ հաղորդակից է դարձնում այդ նույն աստվածային սիրուն և կյանքի լիությանը։

Աստված ինքնամփոփ գոյություն չէ։ «Աստված սեր է» (Ա Հովհ. 4։8), իսկ սերը միշտ ինքնանվիրում է, հաղորդություն և պարգև։
Սուրբ Գրիգոր Նյուսացին հիշեցնում է, որ մարդու բարձրագույն կոչումը Աստծու կյանքին մասնակցելն է։ Մենք ստեղծված չենք միայն երկրային գոյության համար, այլ՝ ապրելու Աստծու սիրո և շնորհի մեջ։

Որդու ինքնամատուցումը իր գագաթնակետին է հասնում խաչի վրա՝ Գողգոթայում։
Խաչը Աստծու սիրո պարտությունը չէ։ Այն Աստծու սիրո ամենամեծ հայտնությունն է։ Այնտեղ, որտեղ աշխարհը տեսնում է թուլություն և պարտություն, Աստված բացահայտում է Իր ամենազոր սերը։

Աշխարհը ուժ է որոնում ինքնապահպանության մեջ, իսկ Քրիստոս ցույց է տալիս, որ ճշմարիտ զորությունը ինքնանվիրումն է։ Խաչի վրա Նա ոչինչ չպահեց Իր համար, այլ Իր կյանքը տվեց ի փրկություն աշխարհի։

Այդ պատճառով Խաչը միայն փրկության գործի միջոցը չէ. այն Աստծու սրտի հայտնությունն է։
Հավատը մտավոր համաձայնություն չէ միայն։ Հավատալ նշանակում է ամբողջ էությամբ վստահել Աստծուն և բացել սիրտը Նրա շնորհի առաջ։
Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանը հիշեցնում է, որ Աստված երբեք չի բռնանում մարդու ազատության վրա։ Նա հրավիրում է, որովհետև սերը կարող է ծնվել միայն ազատ պատասխանից։

Հավիտենական կյանքը միայն ապագայի խոստում չէ։ Այն սկսվում է արդեն այստեղ՝ Աստծու հետ կենդանի հաղորդության մեջ։
Ինչպես նույն Ավետարանիչն է ասում. «Սա է հավիտենական կյանքը, որ ճանաչեն Քեզ՝ միակ ճշմարիտ Աստծուն, և Հիսուս Քրիստոսին, Ում ուղարկեցիր» (Հովհ. 17։3)։
Այս ճանաչումը տեղեկություն չէ միայն։ Այն հաղորդություն է, մասնակցություն Աստծու կյանքին, որը սկսվում է այժմ և իր լրումը գտնում հավիտենության մեջ։
Խաչի վրա հայտնված սերը չի մնացել անցյալի իրադարձություն։
Հարուցյալ Տերը շարունակում է Իրեն պարգևել Իր Եկեղեցուն։ Սուրբ Հաղորդության խորհրդում մենք լսում ենք նույն փրկարար խոսքը. «Սա է Իմ Մարմինը, որ ձեզ համար է տրվում»։

Սուրբ Պատարագը Խաչի սիրո կենդանի ներկայությունն է։ Այնտեղ Քրիստոս Իր ժողովրդին հավաքում է մեկ Մարմնի մեջ, սնուցում Իր շնորհով և մեզ դարձնում Իր սիրո մասնակիցներն ու վկաները։
Ուստի քրիստոնյան միայն Աստծու սերը ստացողը չէ, այլ նաև կոչված է այդ սերը արտացոլելու աշխարհում՝ ողորմությամբ, ներողամտությամբ, ճշմարտությամբ, անձնվիրությամբ։

Սիրելի՛ հավատացյալներ,
Հովհաննեսի Ավետարանի այս մեկ համարը մեզ բացահայտում է քրիստոնեական հավատքի ամենախոր ճշմարտությունը. Աստված մեզ չփրկեց միայն խոսքով։ Նա մեզ փրկեց՝ տալով Իր Միածին Որդուն։
Նիկոդեմոսը եկավ գիշերով և հանդիպեց Լույսին։ Նա եկավ հարցադրումներով և գտավ նոր կյանք։ Նա եկավ Աստծուն ճանաչելու նպատակադրումով և հանդիպեց Աստծու անսահման սիրուն։

Նույն հրավերն այսօր էլ ուղղված է մեզանից յուրաքանչյուրին՝ բացելու մեր սրտերը այն սիրո առաջ, որը մեզանից առաջ է եկել, մեզ փնտրել և Իր Որդուն է տվել մեր փրկության համար։ Որովհետև քրիստոնեական հավատքի վերջին խոսքը վախը չէ, դատապարտությունը չէ։ Վերջին խոսքը Աստծու անսահման սերն է, ինչպես որ գրված է. «Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ Իր Միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ամեն ոք, ով Նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա»։

Սիրելի հավատացյալներ,

Այս խոսքը միայն Սուրբգրային գեղեցիկ ձևակերպում չէ, այլ Աստծու սրտի բացահայտումը մարդկության հանդեպ։ Աստված չսպասեց, մինչև մարդը կատարյալ դառնա։ Նա սիրեց մեզ մեր անկատարության մեջ և Իր Միածին Որդուն տվեց, որպեսզի խավարի փոխարեն լույս, մեղքի փոխարեն ներում, մահվան փոխարեն՝ հավիտենական կյանք պարգևի։ Թող այս խոսքը չմնա մեր հիշողության մեջ որպես գեթ աստվածաշնչային համար, կամ բազում անդրադարձներից սոսկ մեկը, այլ դառնա մեր կյանքի իրականությունը, որպեսզի Աստծո սերը, որ ընդունել ենք, արտացոլվի մեր հավատքի, հնազանդության և սիրո գործերի մեջ այսօր, վաղը և հավիտյաններում. Ամեն»։

ՀԱՅ ԱՌԱՔԵԼԱԿԱՆ ԵԿԵՂԵՑՈՒ ԳԵՂԱՐՔՈՒՆՅԱՑ ԹԵՄ