Մեջքի ցավը, անհասկանալի հոգնածությունը, ախորժակի կորուստը, անհարմարավետությունը որովայնում, և քաշի հանկարծակի կորուստը հաճախ շփոթում են սթրեսի կամ գերծանրաբեռնվածության հետ: Սակայն, ըստ հետազոտողների, որոնց աշխատանքը հրապարակվել է Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) աշխատությունում այդ ոչ բնորոշ ախտանիշները կարող են ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղի առաջին նշաններ լինել:
Ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղը քաղցկեղի ամենաագրեսիվ տեսակներից մեկն է, հիմնականում ուշ ախտորոշման պատճառով։ Վաղ փուլերում հիվանդությունը հաճախ գրեթե ոչ մի ախտանիշ չի ցուցաբերում կամ նմանվում է որպես մեջքի տարածված ցավի և քաշի անբացատրելի կորուստի։ Ահա թե ինչու, ընդգծում են հետազոտողները, այդ ախտանիշներին ուշադիր ուշադրություն դարձնելը կարող է զգալի առավելություն ապահովել ժամանակի առումով։
Գիտնականները ցույց են տվել, որ նույնիսկ վաղ փուլերում ուռուցքներն ակտիվացնում են KRAS գենի մուտացիայի հետ կապված աճի և գոյատևման հիմնական մոլեկուլային մեխանիզմները։ Դա նախքան հիվանդության տարածումը թերապևտիկ միջամտության հնարավորություն է ընձեռում։ Կենդանիների և մարդկանց ուռուցքային մոդելների վրա կատարված փորձարարական հետազոտություններն առաջարկել են եռակի թերապևտիկ ռեժիմ, որը միաժամանակ արգելափակում է երեք ազդանշանային ուղիներ, ինչը հանգեցնում է ուռուցքի զգալի հետընթացի և կանխում դեղերի նկատմամբ դիմադրության զարգացումը։
Հետազոտողներն ընդգծում են, որ այդ թերապիան դեռևս նախակլինիկական փուլում է, սակայն հայեցակարգն ինքնին փոխում է հիվանդության նկատմամբ մոտեցումը: Ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղի վաղ հայտնաբերումը՝ մեջքի ցավի և անհասկանալի քաշի կորստի սկզբում, կարող է հնարավորություն ընձեռել սկսել բուժումը, նախքան ուռուցքը գործնականում անխոցելի կդառնա:
Հետազոտությունը ցույց է տվել, որ նույնիսկ վաղ փուլերում ուռուցքմ ակտիվացնում է KRAS գենի մուտացիաների հետ կապված աճի և գոյատևման հիմնական մոլեկուլային մեխանիզմները: Դա թերապևտիկ պատուհան է ստեղծում, եթե հիվանդությունը հայտնաբերվում է տարածվելուց առաջ: Հեղինակներն առաջարկել են եռակի նպատակային մոտեցում, որը միաժամանակ արգելափակում է քաղցկեղի բջիջների կողմից օգտագործվող երեք ազդանշանային ուղիները: Կենդանիների և բուժառուների ուռուցքային մոդելների վրա կատարված փորձարկումներում այդ համադրությունը հանգեցրել է ուռուցքի զգալի հետընթացի և կանխել դեղորայքային դիմադրության զարգացումը։