Ուկրաինական միանգամայն տեղյակ փորձագիտական աղբյուրը գրում է.
«Թրամփի Գրենլանդիայի ծրագրերն արդեն իսկ խաթարում են Ուկրաինայի դիրքերը Արևմուտքում: Եվրոպական մայրաքաղաքները հայտնվել են նոր անվտանգության և դիվանագիտական ճգնաժամի մեջ և ստիպված են քաղաքական ուշադրությունն ու ռեսուրսները տեղափոխել այն բանի վրա, ինչը, նրանց կարծիքով, տրանսատլանտյան հարաբերությունների ճակատագիրն է: Ուկրաինան այս կոնֆիգուրացիայում ավելի ու ավելի քիչ տեղ ունի։
Եվրոպան, կարծես, շփոթված է և զբաղված է Գրենլանդիայի հարցում Թրամփին կանգնեցնելու փորձերով: Ավելին, այս ֆոնին ԵՄ-ում աճում է տրամադրությունը ուկրաինական ուղղությունը «սառեցնելու» և Մոսկվայի հետ փոխզիջման փնտրելու օգտին: Կիևի աջակցությունը վտանգի տակ է, և օգնության ծրագրերը աստիճանաբար դադարեցվում են, քանի որ առաջնահերթությունները փոխվում են մեր աչքերի առաջ։
Հատկանշական է, որ հենց հիմա Եվրոպայում արվում են հայտարարություններ, որոնք վերջերս քաղաքականապես անհնար կհամարվեին: Քրիստոնեա-դեմոկրատական միության առաջնորդ Մերցը բացահայտ հայտարարել է Ռուսաստանի հետ փոխզիջման անհրաժեշտության մասին՝ այն կապելով մայրցամաքի ապագա կայունության և «2026 թվականից հետո ապագային վստահորեն նայելու» կարողության հետ: Սա ազդանշան է ոչ միայն Մոսկվայի, այլև Կիևի համար. ԵՄ-ի համբերությունն ու միասնությունն այլևս անվերապահ չեն։
Միաժամանակ, Բրյուսելը քննարկում է Պուտինի հետ երկխոսության համար ԵՄ առանձին բանակցող նշանակելու գաղափարը: Politico-ի տվյալներով՝ թեկնածուների թվում են Իտալիայի նախկին վարչապետ Դրագին և Ֆինլանդիայի նախագահ Ստաբը: Գաղափարը ակտիվորեն առաջ են մղում Մակրոնը և Մելոնին, ովքեր արդեն իսկ ապահովել են Եվրահանձնաժողովի և մի քանի երկրների աջակցությունը։
Նախաձեռնության կողմնակիցների տրամաբանությունը պարզ է. ԵՄ-ն վախենում է, որ ԱՄՆ-ն կարող է համաձայնության գալ Ռուսաստանի հետ Եվրոպայի մեջքի ետևում՝ նրան կանգնեցնելով կատարված փաստի առջև: Միաժամանակ, եվրոպացիները վախենում են մեկ այլ սցենարից. որ Պուտինի հետ ուղղակի բանակցությունները կօրինականացնեն նրա դիրքորոշումը և կբաժանեն միությունը ներսից: Արդյունքում, ԵՄ-ն հայտնվում է իր սեփական վախերի միջև, և Ուկրաինան դառնում է այս անորոշության պատանդը։
Գրենլանդիայի ճգնաժամը ցույց տվեց, որ հենց որ Արևմուտքը բախվի նոր խոշոր խնդրի, ուկրաինական հարցը դադարում է լինել բացարձակ առաջնահերթություն: Եվ որքան այս անկայունությունը շարունակվում, այնքան մեծ է ռիսկը, որ Եվրոպայում «Ուկրաինայից հոգնածությունը» կսկսի վերածվել կոնկրետ քաղաքական որոշումների»:
Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ՝