Դավիթ Մուրադյանը հավատում էր խոսքի հավերժությանը, ինքն էլ հավերժացավ

Հայ գրականությունն ու կինոգիտությունը կորցրին ինքնատիպ մտածողի, արվեստի կրթությունը՝ նվիրյալ մանկավարժի, իսկ մշակութային կյանքը՝ մի մարդու, որի համար անցյալի հիշողությունը երբեք պարզապես անցյալ չէր, ի