Երևանի քանդված փողոցները վաղուց դադարել են պարզապես կենցաղային խնդիր լինելուց։ Դրանք դարձել են կառավարման որակի ցուցիչ։ Ամիսներով կիսատ մնացած ճանապարհները, անընդհատ քանդվող ու կրկին կիսատ-պռատ վերանորոգվող հատվածները, փոշու ու խցանումների մեջ խեղդվող քաղաքը այսօր շատերի համար դարձել են մի պարզ եզրակացության հիմք՝ մայրաքաղաքը չունի այն մակարդակի կառավարում, որը պետք է ունենա։ Եվ այստեղ հարցը միայն Տիգրան Ավինյանի անձի մասին չէ։ Խոսքը արդեն քաղաքական պատասխանատվության մասին է՝ ավելի բարձր մակարդակում։
Եթե քաղաքում խնդիրները դառնում են համակարգային, երկարատև և տեսանելի բոլորին, ապա դրանք այլևս չեն կարող դիտվել որպես «տեխնիկական դժվարություններ»։ Երբ փողոցները ամիսներով մնում են քանդված, երբ աշխատանքները չեն ավարտվում ժամանակին, երբ մարդիկ ամեն օր բախվում են նույն քաոսին, դա նշանակում է, որ կառավարման մոդելը չի աշխատում։ Այս պայմաններում քաղաքապետի գործունեությունը դառնում է ոչ միայն տեղական, այլ նաև քաղաքական հարց։ Տիգրան Ավինյանը ներկայացնում է իշխանությունը մայրաքաղաքում։ Եվ այն, ինչ կատարվում է Երևանում, անխուսափելիորեն անդրադառնում է նաև կառավարության ընդհանուր հեղինակության վրա։
Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը մշտապես շեշտել է արդյունավետ կառավարումը, հաշվետվողականությունը և նոր որակի պետական համակարգը։ Սակայն մայրաքաղաքի ներկայիս վիճակը շատերի համար հակառակ պատկերն է ստեղծում։ Երբ Երևանը ամիսներով ապրում է կիսաքանդ վիճակում, դա արդեն դառնում է ոչ միայն քաղաքապետի, այլ նաև քաղաքական թիմի պատասխանատվության հարց։ Եթե քաղաքապետը չի կարողանում արագ, տեսանելի և համակարգված լուծել մայրաքաղաքի ամենակարևոր ենթակառուցվածքային խնդիրները, ապա տրամաբանական է, որ առաջանում է հարց՝ արդյո՞ք նա շարունակում է համապատասխանել այդ պաշտոնին։
Քաղաքական համակարգերում կա մի պարզ կանոն․ երբ մի պաշտոնյա դառնում է հանրային դժգոհության հիմնական աղբյուրներից մեկը, նրա ներկայությունը սկսում է վնասել ամբողջ կառավարման թիմին։ Այսօր շատ երևանցիների համար Տիգրան Ավինյանի անունը կապվում է ոչ թե բարեփոխումների, այլ քանդված փողոցների, ձգձգվող աշխատանքների և կազմակերպչական թերությունների հետ։ Եվ որքան երկար է այս իրավիճակը շարունակվում, այնքան ավելի է խորանում դժգոհությունը։ Այստեղ արդեն հարցը դառնում է ռազմավարական՝ արդյո՞ք Փաշինյանը պատրաստ է քաղաքական որոշում կայացնել՝ իրավիճակը փոխելու համար։
Երբ խնդիրները կուտակվում են և դառնում տեսանելի բոլորին, իշխանությունը կանգնում է ընտրության առաջ՝ պաշտպանե՞լ թիմակցին, թե՞ վերականգնել հանրային վստահությունը։ Երբեմն հենց կոշտ կադրային որոշումներն են ցույց տալիս, որ իշխանությունը լսում է մարդկանց և պատրաստ է պատասխանատվություն կրել։ Եթե Երևանում շարունակվի նույն իրավիճակը՝ կիսատ աշխատանքներ, քանդված փողոցներ, կազմակերպչական խնդիրներ, ապա վաղ թե ուշ քաղաքական պատասխանատվության հարցը կդառնա անխուսափելի։ Եվ այդ պահին արդեն որոշումը կլինի ոչ թե մեկ քաղաքապետի մասին, այլ այն մասին, թե որքան կարևոր է իշխանության համար մայրաքաղաքի արդյունավետ կառավարումը և քաղաքացիների վստահությունը։ Երևանը երկրի դեմքն է։ Իսկ այդ դեմքի վիճակը, ուզենք թե չուզենք, նաև քաղաքական գնահատական է դառնում։ Այս պահին ակնհայտ է, որ իշխանությունը չունի բավարար քաղաքական կամք ազատվելու ապաշնորհ կառավարչից, հետևաբար չի բացառվում, որ շուտով կընկնի նույն այն փոսը, որը փորել է Ավինյանը, կամ գոնե չի վերանորոգել։
Irakanum.am