Դեղին ձմերուկները հաճախ հանդիպում են դարակներում ծանոթ կարմիրների հետ միասին: Չնայած իրենց անսովոր տեսքին, պտուղները գենետիկ մոդիֆիկացիայի արդյունք չեն և նույնիսկ նոր տեսակ չեն։
Դեղին ձմերուկները հազարամյակների պատմություն ունեն, բայց տարբերությունները չեն սահմանափակվում գույնով: Պարզվում է, որ երկու տեսակների համը և հակաօքսիդանտային պրոֆիլը նույնպես մի փոքր տարբեր են։
Ինչո՞ւ է մեկ ձմերուկը կարմիր, իսկ մյուսը՝ դեղին։
Արտաքինից գրեթե անհնար է տարբերությունը նկատել: Ե՛վ կարմիր, և՛ դեղին ձմերուկները ծածկված են կանաչ շերտավոր կեղևով և կարող են պարունակել մուգ կամ բաց սերմեր, կամ լինել առանց սերմերի։
Գունանյութերն են պատասխանատու հատապտուղների գույնի համար: Պտղի կարմիր գույնը պայմանավորված է լիկոպենով, որը հակաօքսիդանտ է, որը հանդիպում է նաև լոլիկի և վարդագույն գրեյպֆրուտի մեջ: Դեղին տեսակները հիմնականում պարունակում են բետա-կարոտին, որը պատասխանատու է գազարի և դդմի դեղին և նարնջագույն երանգներին։
Կարմիր ձմերուկ՝ Կարմիր կամ վարդագույն միջուկ, Հարուստ է լիկոպենով, Հյութալի և թթվաշ, Սովորաբար ավելի փափուկ և քաղցր
Դեղին ձմերուկ՝ Դեղին կամ ոսկեգույն միջուկ, Հարուստ է բետա-կարոտինով, Ձմերուկի համը այնպես, ինչպես կա, Կարող է ունենալ մեղրի կամ ծիրանի երանգ
Դեղին տեսակները հաճախ ունեն ավելի քաղցր, խիտ համ։ Որոշ տեսակներ ունեն մեղրի և ծիրանի առանձնահատուկ նոտաներ։
Ճի՞շտ է, որ դեղին ձմերուկները վերջերս են մշակվել։
Մրգի անսովոր գույնը սպառողներին հանգեցրել է այն մտքին, որ դեղին ձմերուկները ստեղծվել են գենետիկների կողմից, մինչդեռ իրականում դրանք մշակվել են հազարավոր տարիներ։ Դրանք առաջին անգամ հայտնվել են Աֆրիկայում։
Դեղին ձմերուկների վայրի նախնիները բոլորովին տարբերվում էին այսօրվա քաղցր մրգերից. դրանց միջուկը կոշտ և դառն էր։ Այնուամենայնիվ, բույսը, չնայած հատկապես համեղ չէր, գնահատվում էր իր մեծ ջրի պարունակության համար։
Լայնածավալ բուծման միջոցով միջուկի համը, կառուցվածքը և գույնը փոխվել են։ Պատմական ապացույցները ցույց են տալիս, որ դեղին և նարնջագույն տեսակները գոյություն են ունեցել կարմիր միջուկով ձմերուկի տարածումից շատ առաջ։