Երբ ներընդդիմադիր դաշտում կոնսուլտացիաները չեն թուլացնում, այլ ընդհակառակը՝ խորացնում են անզորության զգացումը իշխանության («Ներոնի») մոտ , դա տեղի է ունենում հետևյալ մեխանիզմներով.
1. Ինչո՞ւ է դա անհանգստացնում իշխանությանը («Ներոնին»)
Կանխատեսելիության կորուստ․ Երբ ընդդիմադիր տարբեր ուժեր սկսում են լուրջ և համակարգված խորհրդակցություններ, իշխանությունը կորցնում է իրավիճակը հեշտությամբ կառավարելու լծակները։ Անհայտ է դառնում, թե ինչ միասնական ռազմավարություն կամ «հարվածի կետ» կընտրի դաշինքը։
«Բաժանիր, որ տիրես» տակտիկայի ձախողում․ Ցանկացած ավտորիտար կամ կենտրոնացված իշխանություն սնվում է ընդդիմության պառակտվածությունից։ Երբ կոնսուլտացիաները հաջողվում են, այդ գործիքն այլևս չի աշխատում, ինչը ստեղծում է քաղաքական անզորություն։
Լեգիտիմության և այլընտրանքի ձևավորում․ Լուրջ կոնսուլտացիաների արդյունքում ձևավորվող միասնական օրակարգը հանրության աչքում դառնում է իրական այլընտրանք։ Սա զրկում է իշխանությանը «եթե չենք մենք, ապա ոչ ոք» թեզով մանիպուլացնելու հնարավորությունից։
2. Հոգեբանական ազդեցությունը («Հռոմը այրվում է»)
«Ներոնի» անզորությունը․ Երբ իշխանությունը տեսնում է, որ իր կիրառած մեդիա-ճնշումները, վարկաբեկման արշավները կամ վերահսկողության ապարատը այլևս չեն խոչընդոտում ընդդիմադիր դաշտի համախմբմանը, առաջանում է քաղաքական «պարալիչ» (կաթված)։ Դա այն պահն է, երբ իշխանական լծակներն ու ռեսուրսները կորցնում են իրենց նախկին ազդեցությունը։