Տնտեսագետ Հրայր Կամենդատյանը գրել է․
«Պետական բյուջեի՝ սոցիալական բեռն ու սակագնային ճնշումները մեղմելու հնարավորությունների սպառումը իսկապես ամենավտանգավոր կետն է, քանի որ այն ուղղակիորեն հարվածում է պետության ֆիսկալ կայունությանը:
Երբ ներքին կամ արտաքին ցնցումները փորձ է արվում մեղմել բյուջետային սուբսիդիաներով, առաջանում են մի շարք համակարգային ռիսկեր.
Բյուջետային սուբսիդավորման սպառման հետևանքները
Բյուջեի դեֆիցիտի աճ և պետական պարտք. Սուբսիդիաների երկարաձգումը պահանջում է լրացուցիչ ֆինանսական միջոցներ, որոնք հաճախ ծածկվում են նոր ներգրավվող պարտքերի կամ այլ ոլորտների (օրինակ՝ կապիտալ ծախսերի) կրճատման հաշվին:
Արդյունավետության կորուստ. Փոխանակ ֆինանսական ресурսներն ուղղվեն տնտեսական աճ ապահովող երկարաժամկետ ներդրումներին, դրանք «սպառվում են» ընթացիկ ծախսերը ծածկելու համար, ինչը դանդաղեցնում է տնտեսության զարգացումը:
Ֆիսկալ տարածքի (Fiscal Space) սպառում. Երբ պետության ֆինանսական «բարձիկը» սպառվում է, կառավարությունը զրկվում է հետագա հնարավոր տնտեսական ցնցումներին արագ արձագանքելու գործիքակազմից:
Սոցիալական դժգոհության կտրուկ պայթյուն. Սուբսիդավորման դադարեցումը կամ կրճատումը բերում է սակագների թռիչքաձև աճի, ինչը հանրության կողմից ընկալվում է որպես պետության կողմից սոցիալական պաշտպանվածության երաշխիքների կորուստ»։