Ժողովուրդ» օրաթերթը գրում է.
Կառավարությունը երեկ հավանություն տվեց «Պետական պաշտոններ և պետական ծառայության պաշտոններ զբաղեցնող անձանց վարձատրության մասին» օրենքում փոփոխություններին, և փաստաթղթից պարզ է դառնում՝ իշխանությունը որոշել է պետական բյուջեի հաշվին էականորեն թանկացնել առաջին հերթին հենց բարձրաստիճան պաշտոնյաների աշխատանքը։
Նախագծով վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի պաշտոնային դրույքաչափի գործակիցը 19-ից դառնում է 32։ 83 հազար 200 դրամ բազային աշխատավարձի պայմաններում վարչապետի աշխատավարձը կհասնի 2 մլն 662 հազար 400 դրամի։
Նույն՝ 2 մլն 662 հազար դրամի սահմանագծին է հասնում նաև Հանրապետության նախագահի աշխատավարձը։
Փոխվարչապետների աշխատավարձը նախատեսվում է հասցնել 2 մլն 163 հազար դրամի, նույնքան կստանան նախարարներն ու վարչապետի աշխատակազմի ղեկավարը։
Նախարարի աշխատավարձը, ըստ ներկայացված հաշվարկի, գործող 998 հազար դրամից ավելի քան կրկնապատկվում է։
ԱԺ նախագահը կստանա մոտ 2 մլն 496 հազար դրամ, փոխնախագահը՝ 2 մլն 163 հազար, պատգամավորը՝ 1 մլն 497 հազար 600 դրամ։
Մարզպետի աշխատավարձը 832 հազարից դառնում է շուրջ 1 մլն 498 հազար դրամ, նախարարի տեղակալինը՝ 707 հազարից՝ 1 մլն 414 հազար դրամ։
Եվ սա այն Հայաստանում, որտեղ, Ազգային վիճակագրական կոմիտեի վերջին հրապարակված տվյալներով, բնակչության 21.7 տոկոսն աղքատ է։
Համեմատության համար՝ կառավարության իսկ ծրագրային հաշվարկով 2026 թվականին միջին կենսաթոշակը պետք է կազմեր մոտ 68 հազար դրամ։ Այսինքն՝ վարչապետի նոր՝ 2 մլն 662 հազար դրամ աշխատավարձը հավասար է մոտ 39 միջին կենսաթոշակի։ Միայն վարչապետի աշխատավարձի ամսական շուրջ մեկ միլիոն դրամանոց աճով կարելի է վճարել մոտ 16 այդպիսի միջին կենսաթոշակ։
Ավելին՝ 2026 թվականին պետությունն անապահովության նպաստ ստանալու համար մեկ հաշվարկային անդամի եկամտի սահմանային շեմ է սահմանել ընդամենը 35 հազար 875 դրամ։ Այսինքն՝ վարչապետի մեկ ամսվա նոր աշխատավարձը ավելի քան 74 անգամ գերազանցում է այդ շեմը։
Իսկ կրթության ոլորտում պատկերը առավել խոսուն է։ Հանրակրթական հաստատությունների պաշտոնական հաստիքացուցակներում կարելի է հանդիպել 117 հազար 520 դրամ դրույքաչափով գրադարանավարի հաստիքի։ Վարչապետի նոր աշխատավարձը այդ գումարից ավելի քան 22 անգամ մեծ է։
Ուսուցիչների դեպքում իշխանությունը տարիներ շարունակ աշխատավարձի էական աճը կապում է կամավոր ատեստավորման, համապատասխան արդյունք ցույց տալու և հավելավճար ստանալու մեխանիզմների հետ։ Այսինքն՝ ուսուցիչը բարձր աշխատավարձ ստանալու համար պետք է քննություն հանձնի, ապացուցի իր մասնագիտական կարողությունները և համապատասխան արդյունք գրանցի։
Իսկ նախարարի համար «ատեստավորումը» շատ ավելի պարզ է՝ փոխել օրենքում գրված գործակիցը։
Ու սա միայն գործադիր իշխանությունը չէ։
Սահմանադրական դատարանի նախագահի աշխատավարձը նախագծով հասնում է 2 մլն 412 հազար 800 դրամի, ՍԴ դատավորինը՝ 1 մլն 830 հազար 400 դրամի, ԲԴԽ նախագահինը՝ 2 մլն 163 հազար 200 դրամի, Վճռաբեկ դատարանի նախագահինը՝ շուրջ 2 մլն դրամի։
Գլխավոր դատախազի աշխատավարձը նախատեսվում է հասցնել 1 մլն 830 հազար 400 դրամի, Քննչական և Հակակոռուպցիոն կոմիտեների նախագահներինը՝ նույնպես 1 մլն 830 հազար 400 դրամի։
Մարդու իրավունքների պաշտպանի աշխատավարձը 998 հազար 400 դրամից դառնում է 1 մլն 830 հազար 400 դրամ։
Թվերը ներառում են հարկերն ու պարտադիր վճարները, բայց դրանից համեմատության էությունը չի փոխվում։
Ստացվում է՝ Հայաստանում ձևավորվում է երկու տարբեր իրականություն։
Մի իրականությունում թոշակառուի համար կառավարությունը 20 տոկոս անկանխիկ հետվճարման ծրագիր է իրականացնում՝ ամսական առավելագույնը 10 հազար դրամի սահմանաչափով։ 2026-ի ապրիլին փաստացի միջին հետվճարն ընդամենը 8 հազար 80 դրամ է եղել։
Մյուս իրականությունում նույն կառավարությունը պաշտոնյաների աշխատավարձերը մեկ որոշմամբ բարձրացնում է հարյուր հազարավոր, որոշ դեպքերում՝ շուրջ մեկ միլիոն դրամով։
Սա արդեն միայն աշխատավարձերի մասին չէ։ Սա պետական առաջնահերթությունների մասին է։
Եթե պետությունը մեկ նախարարի աշխատավարձը կարող է գրեթե կրկնապատկել, տրամաբանական հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ նույն վճռականությունը չկա թոշակառուի, գրադարանավարի, ուսուցչի, բժշկի եկամուտների նկատմամբ։
Ուրեմն հարցը գուցե ոչ այնքան փողի բացակայությունն է, որքան՝ ում համար է այդ փողը գտնվում։